Fransa’da Banliyö: Kayseri’den Bir Gencin Hikâyesi
Bir zamanlar Kayseri’nin dar sokaklarında yürürken, dünyayı çok büyük ve çok uzak bir yer gibi düşünürdüm. Ne zaman birinin, “Fransa’da banliyöde yaşamaktan ne anlıyorsun?” diye sorduğunu duysam, aklıma sadece film sahneleri ve kitaplarda okuduğum uzak topraklar gelirdi. Banliyö deyince de, her zaman orada yaşayanların yalnız ve bir o kadar kaybolmuş olduklarını hayal ederdim. Gerçekten de hayal ettiğim gibi miydi? Yoksa banliyö, bana sadece bir masal mıydı?
Fransa’ya Gitme Kararım
Bir gün, Kayseri’nin 25 yaşındaki sakin, fakat içsel olarak bir hayli hareketli genciyim. Hayatımın bu noktasında, kendimi kaybolmuş hissediyordum. O kadar çok değişiklik, yeni başlangıçlar ve beklentiler vardı ki; bütün bunların arasında bana ait olan neydi, bilmiyordum. İşte o zaman, bana ait olduğunu düşündüğüm o çok uzak ve bilinmeyen yere doğru gitmeye karar verdim: Fransa.
Yola çıkmadan önce bana söyledikleri hep aynıydı: “Paris’in ışıkları, Eyfel Kulesi, Montmartre… Ama banliyö?” demişti bir arkadaşım, “Oralar, eski fabrikalar, gri binalar ve sıkıcı hayatlar.” Ne kadar haklılardı? Ya da belki de ben, biraz daha meraklı bir ruha sahiptim. Fransa’nın banliyösünde kaybolan bir Kayserili olmak ne demekti?
İlk Adımlarım
Fransa’ya ilk adımımı attığımda, başkent Paris’te bir haftalık kısa bir geziden sonra, asıl beni bekleyen gerçeklerin olduğu banliyöye gitme kararı aldım. “Gerçek Fransa”, bana dağlar kadar uzak olan o banliyöde saklıydı sanki. Hayatımda ilk kez, bir şehirde yürürken duyduğum sessizlik, Kayseri’nin gürültülü meydanlarından çok daha farklıydı. Uzaklardan gelen Fransızca kelimeler, Türkçe’yi duyduğumda içimi sıcacık eden bir huzur bıraktı, ama bilinmezliğin verdiği korkuyla adımlarım hâlâ ağırdı.
Banliyöye vardığımda ise, şehir merkezinin lüks apartmanları ve caddelerinden çok farklı bir dünya buldum. Gri binalar, tek tük çıkan insanlar, asfaltta biten sararmış yapraklar… Hepsi bir film karesi gibiydi. Ve o karesin içinde kaybolduğumu hissediyordum. Gözlerimle gördüğüm her şey, Kayseri’deki mahalleme benziyordu. Ama içimdeki eksik bir şey vardı: Bir yerin ruhunu tam anlamadan ona ait olamıyordum.
Banliyödeki O İlk Gün
O ilk günü hatırlıyorum… Fransa’da banliyöde yalnızca birkaç saattir bulunuyordum ama bu birkaç saat bile bana başka bir dünyayı anlatıyordu. İnsanlar, tıpkı Kayseri’nin kenar mahallelerinden birinde karşılaştığım gibi, dışarıda belki çok az konuşuyor, belki de hiç gülmüyordu. Ama gözlerinde başka bir şey vardı; umut ve hayal kırıklığının karışımı bir şey. Evet, bir umut vardı ama hep bir tedirginlik de peşlerinden geliyordu. O kadar benzerdi ki, Kayseri’nin gece yarısı sesizliğinde hissedebileceğiniz o boşluk. Kendi yalnızlığınızla bir arada yaşama hali.
Yavaşça sokakları keşfetmeye başladım. Burası, gerçekten bambaşka bir yerdir. Ne fazla lüks vardı, ne de aşırı kalabalık. Yalnızca gri binalar, birkaç mağaza ve bazen birbirine yaslanmış arabalar vardı. Her şeyin bir düzene oturması zaman alıyordu. Ben de o sırada oturmak istedim; birkaç eski kafenin önünde, masaların arasında biraz beklemek.
Banliyö, hayatın en sade ve en karmaşık hallerini bir araya getiren bir yerdi. Birçok insanın ne şehre, ne de kasabaya ait olduğu yerdi. Kendi kaderini yaşamanın verdiği yalnızlık, beni bir yandan ürkütüyor, bir yandan da içimdeki özgürlük duygusunu tetikliyordu.
Gözlerimdeki Hayal Kırıklığı ve Umut
Bir hafta boyunca, her sabah o gri sokaklarda yürürken bir şey fark ettim. Buradaki insanlar, o kadar da yalnız değillerdi aslında. Sadece yüzlerindeki duygusuzluk, bana onların bir yere ait olmadığını, kaybolduklarını hissettiriyordu. Ama aslında kimse kaybolmamıştı; sadece geçmişin yükünü omuzlarında taşıyorlardı. Paris’in ışıltılı dünyasında kaybolmuş, kendi kimliklerinden uzaklaşmışlardı. Belki de banliyöde yaşamayı tercih ettikleri için burada kalıyorlardı. Çünkü bu, onlara özgürlük sunuyordu.
Hayal kırıklığı, bir süre sonra yerini hayal gücümle şekillenen umuda bırakıyordu. Banliyö, belki de bana insanların kendi iç yolculuklarına çıkmalarını ve yeniden hayatı keşfetmelerini sağlayacak alanı sunuyordu. Belki de dünyanın merkezi, buradaydı. Kayseri’den, Paris’e, bir banliyöde kendi iç yolculuğuma doğru bir yolculuğa çıkıyordum.
Sonuç: Banliyödeki Hayat
Bir banliyöde yaşamak, belki de en çok içsel bir keşfe benziyordu. Fransa’daki banliyö, dışarıdan bakıldığında karamsar, gri ve soğuk görünebilir ama aslında orada yaşayan insanların iç dünyası bir o kadar derindi. Birkaç hafta sonra, o gri binaların içinde bir şeyler keşfetmeye başladım: Kendi hayatımın gerçek anlamını. Belki de banliyö, bazen bir çıkmaz sokak gibi hissedilse de, aslında yavaş yavaş insanın kendisini bulmasına da vesile oluyordu.
Evet, bazen hayal kırıklığı, yalnızlık ve korku insanı sarar, ama bir an önce kendi yolunu bulmak ve umudu görmek için bunlara izin vermek gerekiyordu. Banliyöde her şeyin bir anlamı vardı, tıpkı Kayseri’deki mahallemde olduğu gibi. Ve belki de en büyüğü, bu iki dünyanın birleştirildiği yerdi.